Definicja Fundamentalizmu

Artykuł pochodzi z serwisu islam.pl (link)

Termin ten po raz pierwszy pojawił się w Europie w XIX wieku ery chrześcijańskiej. Po raz pierwszy użyty został w chrześcijaństwie, aby określić stanowisko kościoła wobec nowych nauk i filozofii, które pojawiły się w tamtym okresie czasu. Była to głównie reakcja protestantów.

Jego fundamentalne prawa ustalono na Konferencji w Niagarze w 1878 roku ery chrześcijańskiej i na Generalnej Konferencji Prezbiteriańskiej w 1910 roku ery chrześcijańskiej. Fundamentalizm był chrześcijańską reakcją, która wynikała z niezdolności chrześcijaństwa do poradzenia sobie z nowymi sposobami i systemami życia, które wywodziły się z kapitalizmu. Była to idea przeciwna materializmowi, przemysłowi, nauce, modernizmowi i technologii (madanijjah). Ruch fundamentalistyczny zniknął jednakże podczas drugiej wojny światowej.

Co może być zaskakujące, fundamentalizm nie ma nic wspólnego z islamem, ani muzułmanami. Nie ma to też nic wspólnego z wierzącymi, którzy trzymają się fundamentów din (religii) islamu!

Nawet jeśli oskarża się islam i muzułmanów o posiadanie takich samych cech jak prawdziwi fundamentaliści (zachodni chrześcijanie), nadal byłoby to oskarżenie fałszywe, ponieważ islam nie jest przeciwny nowej technologii (madanijjah), a muzułmańska umma nie jest przeciwna nauce i faktom. W rzeczywistości, islam ceni prawdę i fakty. Rozróżnia jednakże pomiędzy faktem a domniemaniem (dhanni). Czyni też rozróżnienie pomiędzy faktem, a teoriami, możliwościami, przypuszczeniami, Ponadto, islam, w przeciwieństwie do chrześcijaństwa, ma swój własny, wyjątkowy system życia, który panował na ziemi dłużej niż kapitalizm.

Nie dość, że jest to błędne twierdzenie (łączenie islamu z fundamentalizmem), to jest to kłamstwo. Jeżeli ktoś nazywa muzułmanów fundamentalistami musi wiedzieć, że nie są oni chrześcijanami, nie są też przeciwni nauce, technologii ani postępowi przemysłowemu, a co najważniejsze, islam nie powstał w reakcji na kapitalizm.